złe wybory

 Coś jest ze mną na serio nie tak.

Kiedy przychodzi do wyboru jedzenia w miejscu publicznym, łapię totalną umysłową blokadę. Zaczynam z rozmachem jak Marlon Brando: mam ochotę na większość dostępnych rzeczy. Finalnie rozważam kilka równosmacznych propozycji, biję się chwilę z myślami i spychaną do nieświadomości skłonnością do hedonistycznego maksymalizmu smaku i słodkości, i... jak jakiś głupek, kulinarny purytanin wybieram najgorszą opcję.

 Jak bym zjadła to ten z masą karmelu taki bardzo słodki, albo ten czekoladowy taki też bardzo słodki... w środku stoi marchewkowy, niesłodki, wydląda nieźle. Ach, jaką mam ochotę na te dwa pozostałe... Aaa, co robic, co robic? Jakie one pyszne, chyba czekoladowe! Nie, nie, wezmę karmelowe!... zdecydowałam:


-To poproszę cze... marchewkowe!
- Marchewkowe raz!

/ O nie... za późno... Ty głupku!  Karzę się sama w myślach  /

Zbój bierze czekoladowe. Nie lubi słodyczy. Na ogół. Teraz siedzi i je ze smakiem i bitą śmietaną. Zajada moje ciasto! To powninno być MOJE CIASTO. Słodkie, czekoladowe, pyszne i na ciepło.

- Jak twoje marchewkowe? Zimne, co?
-...

- Zbóóóój... A chcesz się zamienić, przecież nie lubisz słodyczy?

-  Skrzacie, kocham Cię, ale... NIE!

w potrzasku...

Wpadło mi do mojej nonsensownej głowy pewne porównanie...

Mądrość ludowa mówi, że można być psem na baby.  Ja wiem swoje, jeżeli chodzi o słodycze. Trzeba być dzieckiem na kinderki!

Nawet przez sen małe uszko jest w stanie wychwycić dźwięk odwijanego papierka! Jakaś diabelska częstotliwość kłuje szpilką wysyłając do mózgu sygnał: JEST! to TO! WSTAWAAAĆ!...

To ja stoję w sekrecie w kuchni i udaję, że nic nie wyciągam, nic nie jem, szeleszcząc dla niepoznaki już nie kinderkową folią, a siatką z chlebem, hehe, wtedy mam głupią minę... tania sztuczka co?

 Zastanawiam się czy w podświadomości moich dzieci ( no a przecież ukrywam się w trosce o ich zdrowie ) nie zapiszę się jako matka- obłudny stwór, który stoi z tymi swoimi mackami w szufladzie i odwija kolejną czekoladkę wmawiając małym, że się przesłyszały!...

 Na moje wytłumaczenie, to nie jest tak, że w ogóle się nie dzielę niczym z nikim i tylko piekło i potępienie,  bo są na świecie bardziej rygorystyczni i zupełnie nie-słodyczowi rodzice, do których zdecydowanie nie należę... Tyle, że ja jestem uzależniona!... po co mam wciągać w to, te małe bezbronne istotki, jeżeli do tego w genach przekazałam im skłonność do słodyczoholizmów?...

W związku z tym póki jeszcze śpią zjem sobie jednego mojego słodkiego skarba, przez minutę rozbrajając go z opakowania bez poruszenia i wybuchu szelestu ( jak saper w moim własnym Hurt Locker)....

 Potem upewnię się, że schowałam papierek, aby nie musieć tłumaczyć się głupio...A potem najwyżej zrobię im naleśniczka. To chyba fair?...

- Skrzacie, co jesz?...

Nasza spółka

 Skrzat do Zbója:

"Co ci tak warga sterczy?
– Urodziłem się z wystającymi dziąsłami.
– To lepiej je wciągnij bo nadziejesz się na drut kolczasty."

Pamiętacie jaki to film?....

 ...

To nasza inspiracja na dzisiaj...Gdzie tkwi sekret naszego dopasowania?

Jesteśmy jak Bubba i Forrest Gump.
Nie za mądrzy, uwielbiamy krewetki, mamy wielkie marzenia.

Kto jest kim, łatwo zdagnąć. Ja nade wszystko kocham słodkości, a Zbój ma krzywy zgryz.

 ...

Życie jest jak pudełko czekoladek.

tylko czasem się o nie kłócimy...